புதிய ஆலயம்

(இந்த என் படைப்பு வல்லமை மின் இதழில் பிரசுரம் ஆகியுள்ளது.)

 சுற்றிலும் பார்க்கிறோம் சோகச் செய்திகள்
சாதியின் பெயரால் மதமெனும் சாக்கால்
உடமை சேர்க்க உரிமை நாட்ட
அடிதடி கொலைகள் ஆயிரம் நிதமும்
அமைதி வேண்டி ஆலயம் சென்றால்
அங்கும் ஆண்டவன் கையில் ஆயுதம்
ராமன் பாணம் கண்ணன் சக்கரம்
கணபதி அங்குசம் காளியின் போர்வாள்
 மாறுபட்டார் மனத்தினை மாற்ற
கொலை வழி அன்றிப் பிறவழி அறியா
முதிரா மனத்தினர் வகுத்தவை இவையாம்
 சமய முறையிலும் சாத்திரங்களிலும்
புதியன புகுதல் வழுவல அதனால்
புத்தர் காந்தி புனிதர் வள்ளல்
போதனை செய்த புண்ணிய வழியை
நெஞ்சில் நிறுத்தும் தெய்வங் களுக்கு
புதிய ஆலயம் புனைவோம் வாரீர்
 ஆலமர்ந் திருந்து அறமொழி அருளும்
மோன குருவை மூலவர் ஆக்குவோம்
ஆடல் புரிந்து அணுதொறும் இயக்கும்
தாண்டவன் கோயில் தனியே அமைப்போம்
செல்வம் அருளும் சீரார் திருமகள்
அறிவினை அருளும் கலைமக ளுக்கும்
ஆலயம் பலவாய் ஆங்காங் கமைப்போம்
வள்ள லாரை வணங்கிடும் மன்றம்
போதி மரத்தடி முனிவன் சைத்தியம்
வீதிகள் தோறும் விளங்க வைப்போம்
அமைதி வழியில் அகிலம் வெல்லும்
ஆற்றல் பெற்றிட அவரை வணங்குவோம்

நரி பரி ஆனது எப்பொழுது?

(இந்த என் கட்டுரை வல்லமை மின் இதழில் வெளிவந்தது) பாண்டிய மன்னனின் அமைச்சராக இருந்த வாதவூரடிகள் அராபிய வணிகரிடம் குதிரை வாங்கக் கடற்கரைப் பகுதிக்குச் சென்றார். அங்கு சிவபெருமான் குருந்த மரத்தடியில் குரு வடிவாக எழுந்தருளி இவருக்கு உபதேசம் செய்தார். வந்த வேலையை மறந்து இறைவனுக்கு ஆலயம் எழுப்புவதில் தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பொருள் முழுவதையும் செலவிட்டார். அரசனிடமிருந்து அழைப்பு வந்ததும், சிவனிடம் முறையிட, பெருமானும் நரிகளைப் பரியாக்கிக் குதிரைச் சேவகனாக வந்து பாண்டியனிடம் ஒப்புவித்துச் சென்றார். இரவில் அக்குதிரைகள் மீண்டும் நரியாயின. அது கண்டு சினந்த அரசன் மணிவாசகரைச் சிறையிலிட்டான். பின் இறைவன் மணிவாசகரின் பெருமையை அரசனும் பிறரும் உணருமாறு, வைகையில் வெள்ளம் தோற்றுவித்துத் திருவிளையாடல் புரிந்தார். இந்த நிகழ்ச்சி திருவிளையாடற் புராணத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது. மணிவாசகர் வாழ்வில் நடந்ததாகக் கூறப்படும் இதற்கு அவரது திருவாசகத்தில் அகச்சான்று உள்ளதா? ஆராய்வோம். திருவாசகத்தில் 3 இடங்களில் நரியைப் பரியாக்கிய விபரம் கூறப்பட்டுள்ளது. கீர்த்த்தித் திருவகவல் 36வது வரியில் - “நரியைக் குதிரை ஆக்கிய நன்மையும்.” திருவேசறவு 1-“நரிகளெல்லாம் பெருங்குதிரை ஆக்கியவாறன்றே உன் பேரருளே.” ஆனந்தமாலை 7- “நரியைக் குதிரைப் பரியாக்கி ஞாலமெல்லாம் நிகழ்வித்தாய்.” இது தவிர 9 இடங்களில் சிவன் குதிரைச் சேவகனாக வந்த செய்தி கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த 12 இடங்களில் எதிலும், இந்தத் திருவிளையாடல் தனக்காகச் செய்யப்பட்டதாகவோ தன் வாழ் நாளில் நடைபெற்றதாகவோ மணிவாசகர் குறிப்பிடவில்லை. தன்னடக்கத்தின் காரணமாக, மணிவாசகர் தன்னைப் பற்றிக் கூறாமல் இறைவனின் திருவிளையாடலை மட்டும் குறிப்பிடுகிறார் என்ற வாதம் பொருந்தாது. ஏனெனில், மணிவாசகர் பல இடங்களில் இறைவன் தனக்காகச் செய்த பெருங் கருணை பற்றிப் பலவாறாகப் புகழ்கிறார். என் குற்றங்களைப் பொருட்படுத்தாது ஆண்டு கொண்டாயே, இறைவா உன் கருணைத்திறத்தை நான் எப்படி இயம்புவேன் என்று விம்முகிறார். என்னைத் தில்லைக்கு வா என்று பணித்து என்னை உன் அடியவருடன் கூட்டிவைத்தவன் அல்லவா நீ என்று போற்றுகிறார். . நாயினேனை நலமலி தில்லையுட் கோலமார்தரு பொதுவினில் வருகென ஏல என்னை ஈங்கொழித்தருளி அன்றுடன் சென்ற அருள் பெறும் அடியவர் ஒன்றவொன்ற உடன்கலந்தருளி......... கீர்த்தித் திருவகவல் 127- 131 எந்தத் திருவிளையாடலையும் இன்னாருக்காகச் செய்யப்பட்டது என்று கூறும் வழக்கம் இல்லாதவர் மணிவாசகர் என்ற கூற்றும் பொருந்தாது. ஏனெனில், பிட்டுக்கு மண் சுமந்த நிகழ்ச்சியைக் கூறும்போது, ‘அடியவட்காகப் பாங்காய் மண் சுமந்து’ என்று பிட்டு வாணிச்சியைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். கீர்த்தித் திருவகவல் 15 பாண்டிய மன்னனுக்காகக் குதிரைச் சேவகனாக இறைவன் வந்ததைத் திருப்பாண்டிப் பதிகத்தில் 6 இடங்களில் குறிப்பிட்டு ‘மதுரையர் மன்னன் மறுபிறப்போட மறித்திடும்’ பாண்டிப்பிரான் என்று இறைவனைப் போற்றும் அவர் எந்த இடத்திலும் தனக்காக இறைவன் குதிரை மேல் வந்ததாகக் கூறவில்லை. அதிசயப்பத்து என்ற பகுதியில் அவர் குறிப்பிடும் அதிசயம், மானிடரில் கடையனான தன்னை இறைவன் ஆண்டுகொண்டது தான். மண்ணிலே பிறந்திறந்து மண்ணாவதற் கொருப்படுகின்றேனை அண்ணல் ஆண்டு தன் அடியரிற் கூட்டிய அதிசயம் கண்டாமே. மேலும் அவர் இறைவனின் மிகப் பெரிய அதிசயச் செயலாக வியந்து பாராட்டுவது கல்லைப் பிசைந்து கனியாக்கிய விந்தையைத் தான். ஆம். கல் போன்ற தன் மனத்தை நெகிழ வைத்து ‘மெய் தான் அரும்பி விதிர்விதிர்த்து, கை தலை மேல் வைத்து கண்ணீர் ததும்பி உள்ளம் வெதும்பி’ இறைவனைப் போற்றும் நெறியில் ஆற்றுப்படுத்திய செயல் தான் மிகப் பெரிய அதிசயம். கல்லை மென்கனி ஆக்கும் விச்சை கொண்டு என்னை நின் கழற்கன்பன் ஆக்கினாய் - திருச்சதகம் 94 கல்லா மனத்துக் கடைப்பட்ட நாயேனை வல்லாளன் தென்னன் பெருந்துறையான் பிச்சேற்றிக் கல்லைப் பிசைந்து கனியாக்கித் தன்கருணை வெள்ளத் தழுத்தி வினை கடிந்த வேதியனை தில்லை நகர் புக்குச் சிற்றம்பல மன்னும் ஒல்லை விடையானைப் பாடுதுங்காண் அம்மானாய் - திருவம்மானை 5 இறைவனின் மற்ற திருவிளையாடல்களை வர்ணிப்பது போல, எங்கோ எப்போதோ நடந்தது என்ற முறையில் தான் அவர் நரியைப் பரியாக்கிய திருவிளையாடலையும் கூறுகிறாரே அன்றித் தன் வாழ்வில் அது நடந்ததாகக் குறிப்பிடாத நிலையில் இந்தக் கதை எப்படியோ மணிவாசகர் வரலாற்றுடன் தன்னை இணைத்துக் கொண்டுவிட்டது. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, நரியைப் பரி ஆக்கிய திருவிளையாடல் மணிவாசகர் காலத்துக்கு முன்பே நடந்தது என்பதற்கு வலுவான சான்று, மணிவாசகருக்குக் காலத்தால் முற்பட்ட திருநாவுக்கரசரும் இறைவன் நரியைப் பரி ஆக்கிய நிகழ்ச்சியைக் குறிப்பிடுவது தான். அப்பரின் திருவீழிமிழலைப் பதிகத்தில் இறைவன் இடுகாட்டு நரியைப் பரியாகக் கொண்டு மகிழ்வதாகக் கூறுகிறார். எரியினார் இறையார் இடுகாட்டிடை நரியினாற் பரியா மகிழ்கின்றதோர் பெரியனார் தம் பிறப்பொடு சாதலை விரியினார் தொழு வீழி மிழலையே திருவாரூர்ப் பதிகத்தில் மேலும் தெளிவாக இறைவன் நரியைக் குதிரை செய்பவன் என்றே கூறுகிறார். நரியைக் குதிரை செய்வானும் நரகரைத் தேவு செய்வானும் விரதங்கொண்டாடவல்லானும் விச்சின்றி நாறு செய்வானும் முரசதிர்ந்தானை முன்னோட முன்பணிந்தமரர்கள் ஏத்த அரவரைச் சாத்தி நின்றானும் ஆரூரமர்ந்த அம்மானே இதில் இறைவன் எல்லாம் வல்லவன் என்பதற்குச் சான்றாக சில எடுத்துக்காட்டுகள் தருகிறாரே தவிர இந்த நிகழ்ச்சி நடந்ததாக அவர் குறிப்பிடவில்லை. மறைமலை அடிகள் கூறுவது போல மணிவாசகர் திருநாவுக்கரசருக்குக் காலத்தால் முந்தியவர் என்பதை ஏற்றுக் கொண்டாலும் பிரச்சினை தீரவில்லை. தன் காலத்திலும் முற்காலத்திலும் இருந்த பல அடியார்களைக் குறிப்பிடும் அப்பர் பெருமான் .மணிவாசகர் பற்றியோ அவர் பொருட்டு நரி பரியாக்கப்பட்டதையோ குறிப்பிடாதததும் சிக்கலைத் தருகிறது. அப்பர் மட்டுமல்ல பிற தேவார ஆசிரியர்களும்மணிவாசகர் பற்றிக் குறிப்பிடவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். நரியைப் பரி ஆக்கிய நிகழ்ச்சி ஒன்று நடந்திருந்தாலும் அது மணிவாசகர் காலத்தில் அல்ல என்பதை நாம் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

ஸம்ஸ்கிருதமும் கணினியும்

/இந்த என் கட்டுரை வல்லமை மின்னிதழில் வெளியாகியுள்ளது./



ஸம்ஸ்கிருதம் எவ்வாறு கணினிக்கு ஏற்ற மொழி என்பதை Artificial Intelligence Magazine Volume 6 Number 1 (1985) என்ற பத்திரிகையில் விளக்கியுள்ளார் ரிக் பிரிக்ஸ் என்ற நாசா விஞ்ஞானி. Rick Brigs - RIACS, NASA Ames Research Center, Moffet Field, California 94305. அவருடைய கட்டுரையைத் தழுவியது இது.

வினையை மையப்படுத்தும் செமான்டிக் நெட்

கணினி மூலம் மொழிபெயர்க்கும்போது, அகராதிப்படி நேருக்கு நேரான வார்த்தைகளைப் போடுவதன் மூலம் சரியான மொழிமாற்றம் செய்ய முடியாது என்பதை அனைவரும் அறிவர். அதற்கு முதல்படியாக, ஒரு மொழியில் சொல்லப்பட்ட கருத்தை, ‘செமான்டிக் நெட்’ Semantic Net எனப்படும் கூற்று வகையில் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

உதாரணமாக, முருகன் வள்ளிக்குப் பழம் கொடுத்தான் என்ற வாக்கியத்தைச் செமான்டிக் நெட்டாக மாற்றினால் கீழ்க்கண்டவாறு வரும்.

கொடு- செய்பவர் – முருகன்
கொடு – பெறுபவர் – வள்ளி
கொடு – பொருள் – பழம்
கொடு – காலம் – இறந்தகாலம்

இதில் கொடு என்ற வினையை மையப்படுத்தி அது வாக்கியத்தின் மற்ற சொற்களோடு எத்தகைய உறவு கொண்டிருக்கிறது என்பது சந்தேகத்திற்கோ, இரண்டு பொருள் வருவதற்கோ இடமில்லாத வகையில் முறைப் படுத்தப்படுகிறது. அதைப் படமாகக் கீழே காண்க.



இனி சற்றே சிக்கலான மற்றொரு உதாரணம் பார்ப்போம்.
“பெரியதெரு, 37 ஆம் எண் இல்லத்தில் உள்ள ஆசிரியர் முருகன், வள்ளி என்ற வக்கீலுக்கு ஒரு புத்தகம் தந்தார்.”




செயல் - நிகழ்வுகள் என்னும் பெருங்குழுவில் உறுப்பான கொடுத்தல் நிகழ்வுகளில் ஒன்று.

செய்பவர் - விலாசங்கள் என்ற பெருங்குழுவில் உறுப்பான பெரியதெரு, 37 என்பதை இடமாகக் கொண்டவர், நபர்கள் என்ற பெருங்குழுவில் உறுப்பான முருகன், தொழில்கள் என்ற பெருங்குழுவில் உறுப்பான ஆசிரியத் தொழில் செய்பவர்.

பெறுபவர் - தொழில்கள் என்னும் பெருங்குழுவில் உறுப்பான வக்கீல் தொழில் செய்பவர், நபர்கள் என்னும் பெருங்குழுவில் உறுப்பான வள்ளி.

செயப்படுபொருள் - பொருள்கள் என்ற பெருங்குழுவில் உறுப்பான புத்தகம்.

காலம் - இறந்த காலம்.

மேற்கண்ட வகையில் சொன்னால் தான் கணினியால் புரிந்து கொள்ள முடியும்.. ஆனால் நாம் நடைமுறையில் இவ்வாறு பேசுவதில்லை. இந்தக் கணினி மொழியிலிருந்து இயற்கை மொழிகள் மிகவும் விலகி நிற்கின்றன. அப்படி இருக்க, இந்தக் கணினி மொழியிலிருந்து சற்றும் விலகாத ஒரு இயற்கை மொழி உண்டென்றால் அது ஸம்ஸ்கிருதம் மட்டுமே என்கிறார் பிரிக்ஸ்.

ஸம்ஸ்கிருத இலக்கணத்தில் வாக்கியத்தின் சொற்களிடையே உள்ள உறவுகளைக் காண மேற்கண்ட முறையே பின்பற்றப்படுவதாக அவர் கூறுகிறார். இம்முறை கி.மு. முதலாவது ஆயிரம் ஆண்டுகளில் பாணினியால் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு பின் வந்தவர்களால் விரிவுபடுத்தப்பட்டது என்றும் 18ஆம் நூற்றாண்டில் மராட்டியப் பிரதேசத்தில் வாழ்ந்த நாகேசர் என்பவரால் எழுதப்பட்ட வையாகரண சித்தாந்த மஞ்ஜூஷா என்ற நூல் இவ்வரிசையில் கடைசியாக வந்த நூல் என்றும் கூறுகிறார். அதிலிருந்து சில உதாரணங்கள் தருகிறார்.

சொற்றொடரும் அதன் உறுப்புகளும்

இந்திய இலக்கண ஆசிரியர்களின் முறைப்படி, ஒவ்வொரு வாக்கியமும் ஒரு செயலைக் குறிப்பிடுகிறது. அச்செயல் வினைச் சொல்லாலும் அதன் துணைகளாகிய பெயர்ச்சொல் முதலியவற்றாலும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

‘சித்ரா கிராமத்தைச் சென்றடைகிறாள்’ என்ற வாக்கியத்தை நாகேசர் அலசுவது இவ்வாறு -

“ஒரு செயல் நடைபெறுகிறது. அது தொடர்பு என்னும் ஒரு விளைவை ஏற்படுத்துகிறது. செய்பவர் சித்ரா, வேறு யாரும் அல்ல. காலம் நிகழ்காலம். செயலின் செயப்படுபொருள் கிராமம், வேறு எதுவும் அல்ல.“

வினைச் சொல்லின் பொருள் செயல்- பலன் என்று இரண்டாகப் பிரிக்கப்படுகிறது. மேலும் ஒவ்வொரு செயலும் பல உட்செயல்களாகப் பகுக்கப்படக் கூடியது என்ற கருத்தை நாகேசர் வலியுறுத்துகிறார்.

கந்தன் முருகனுக்குப் புத்தகம் கொடுத்தான் என்பதில் கொடுத்தல் என்பது செயல், புத்தக இடமாற்றம் என்பது பலன். இச்செயல், கந்தன் கையில் வைத்திருத்தல், அதை முருகனை நோக்கி நீட்டுதல், அது முருகன் கையோடு தொடர்பு கொள்ளுதல், கந்தன் கையை விட்டு நீங்குதல் ஆகிய பல உட்செயல்களைக் கொண்டது என்று கூறுகிறார்.

வேற்றுமைகளும் காரகங்களும்

தமிழில் இருப்பது போல ஸம்ஸ்கிருதத்திலும் எட்டு வேற்றுமைகள் –விபக்திகள்- உண்டு. அதில் முதல் 7 வேற்றுமைகள்- தமிழில் போலவே முறையே செய்பவர், செயப்படுபொருள், கருவி, சென்றடையும் இடம், புறப்படும் இடம், உடமை, இருக்கும் இடம் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுவன. இதில் ஆறாம் வேற்றுமையான உடமையும், 8 ஆம் வேற்றுமையான விளியும் வாக்கியத்தின் மையக் கருத்தான செயலைப் பற்றி விளக்குவதில்லை. ஏனைய ஆறும் செயலை விளக்குவதால் அவை ‘காரக’ என்ற பெயர் பெறுகின்றன. இந்த ஆறு காரகங்கள் செயலுக்கும மற்ற துணைச் சொற்களுக்குமான உறவைக் குறிப்பிட்டு சொற்றொடருக்கு முழுமையான பொருளைத் தருகின்றன.

பிரிக்ஸ் விளக்கும் நாகேசரின் இந்த உதாராணத்தைக் கவனியுங்கள். ‘நட்பின் காரணமாக மித்ரா தேவதத்தனுக்காக நெருப்பு கொண்டு பானையில் அரிசி சமைக்கிறாள்.‘

இதில் செயல் சமைத்தல். இது அடுப்பை மூட்டுதல், பானையை வைத்தல், நீர் ஊற்றுதல், அரிசி இடுதல், அரிசியின் கடினத் தன்மையைப் போக்கி மென்மையாக்குதல் ஆகிய பல உட்செயல்களைக் கொண்டது. இச் சொற்றொடரின் பொருளை நாகேசர் அலசும் முறை இது-

“மென்மையாக்குவதற்குச் சாதகமான ஒரு செயல் நடைபெறுகிறது. செய்பவர் – மித்ரா, உட்படும் பொருள் - அரிசி. கருவி –.நெருப்பு, செயலின் பயன் சென்றடையும் இடம் – தேவதத்தன், செயல் புறப்படும் இடம் அல்லது காரணம் – நட்பு, நடைபெறும் இடம் - பானை.”

இவ்வாறு செமான்டிக் நெட் முறையும் நாகேசரின் அலசல் முறையும் ஒன்றாக இருப்பது காட்டப்படுகிறது.

சொல் வரிசை அமைப்பு

Syntax எனப்படும் சொல் வரிசை முறை ஆங்கிலத்தில் முக்கிய இடம் பெறுகிறது. Rama killed Ravana என்பதில் சொற்களின் இட வரிசையை மாற்றி விட்டால் பொருள் மாறிவிடும் அல்லது பொருள் விளங்காது. மாறாக, தமிழில் ராமன் ராவணனைக் கொன்றான் என்பதை இடம் மாற்றி
ராமன் கொன்றான் ராவணனை என்றோ
ராவணனை ராமன் கொன்றான் என்றோ
கொன்றான் ராமன் ராவணனை என்றோ எழுதினாலும் பொருள் மாறாது.

ஆனால் தமிழில் இது ஓரளவுக்குத் தான் பொருந்தும். ‘கோசலவேந்தன் ராமன் லங்காதிபனான ராவணனை கூர்மையான அம்பினால் கொன்றான்’ என்ற சொற்றொடரை மேற்கண்டது போல் மாற்றி எழுதினால் பொருள் சிதைந்துவிடும்.

ஆனால் ஸம்ஸ்கிருதத்தில் அடைமொழிகளுக்கும் வேற்றுமை உருபு சேர்க்கப்படுவதால், ‘கோசலவேந்தன் ராமன் லங்காதிபனை ராவணனை கூர்மையானதால் அம்பினால் கொன்றான்’ என்று தான் எழுதவேண்டும். அதனால் சொல் வரிசையை எப்படி மாற்றினாலும் பொருள் மாறுவதில்லை. “கோசலவேந்தன் ராவணனை கூர்மையானதால் கொன்றான் ராமன் லங்காதிபனை அம்பினால்” என்று எழுதினாலும் ஒத்த காரகச் சொற்களை இணைத்துப் பொருள் கொள்வதன் மூலம் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

ஒரு சொல் சொற்றொடரில் எத்தகைய பணி ஆற்றுகிறது என்பதை மாறுபாடு இல்லாமல் கணினி புரிந்து கொள்ள இதுவே சிறந்த வழி என்கிறார் பிரிக்ஸ்.

கூட்டல் கழித்தல் முறை

‘மரத்திலிருந்து இலை விழுகிறது’ என்ற சொற்றொடரை செமான்டிக் நெட் வகையில் அமைத்தால் இலை என்னும் பொருள், இருப்பிடம் 1 இலிருந்து இருப்பிடம் 2க்கு நிலை மாற்றம் அடைவதாகச் சொல்ல வேண்டும்.

இலை என்னும் பொருள், இருப்பிடம் 1 இலிருந்து பிரிகிறது. இருப்பிடம் 2 உடன் சேர்கிறது என்று அலசுகிறார் நாகேசர். இது முதல் இருப்பிடத்தில் கழித்தல், இரண்டாவது இருப்பிடத்தில் கூட்டல் என்னும் கணினி முறைக்கு ஏற்றதாக இருப்பதால் இந்திய முறை செமான்டிக் நெட் முறையினும் மேம்பட்டதாக இருக்கிறது என்பது பிரிக்ஸின் கருத்து.

காளமேகப் புலவர் பாடல்கள்

நிந்தா ஸ்துதிகள்

கொங்குலவுந் தென்றில்லைக் கோவிந்தக் கோனிருக்க
கங்குல் பகலண்டர் பலர் காத்திருக்க செங்கையில்
ஓடெடுத்த அம்பலவ ரோங்குதில்லையுட் புகுந்தே
ஆடெடுத்த தென்ன வுபாயம்

நாட்டுக்கு ளாட்டுக்கு நாலுகா லய்யா நினஅ
ஆட்டுக் கிரண்டு காலானாலும் நாட்டமுள்ள
சீர்மேவு தில்லைச் சிவனே யிவ்வாட்டை விட்டுப்
போமா சொல் லாயப்புலி

பொன்னஞ்சடை யறுகம்புல்லுக்கும் பூம்புனற்கும்
தன்நெஞ்சுவகையுறத் தாவுமே அன்னங்கள்
செய்க்கமலத் துற்றுலவும் தில்லை நடராசன்
கைக்கமலத் துற்ற மான்கன்று

மாட்டுக் கோன் தங்கை மதுரை விட்டுத் தில்லைவனத்
தாட்டுக் கோனுக்குப் பெண்டாயினாள் கேட்டிலையோ
குட்டி மறிக்கவொரு கோட்டானையும் பெற்றாள்
கட்டுமணிச் சிற்றிடைச்சி காண்.

நச்சரவம் பூண்ட தில்லை நாதரே! தேவரீர்
பிச்சை எடுத்துண்ணப் புறப்பட்டும் – உச்சிதமாம்
காளமேன் குஞ்சரமேன் கார்கடல்போற் றான்முழங்கும்
மேளமேன் ராஜாங்கமேன்?

தாண்டி யொருத்தித் தலையின்மே லேறாளோ
பூண்ட செருப்பா லொருவன் போடானோ மீண்டொருவன்
வையானோ வின் முறிய மாட்டானோ தென்புலியூர்
ஐயாநீர் ஏழையா னால்

செல்லாரும் பொழில்சூழ் புலியூ ரம்பலவாண தேவனாரே
கல்லாலும் வில்லாலும் செருப்பாலும் பிரம்பாலும் கடிந்து சாடும்
எல்லாரும் நல்லவரென்றிரங்கி யருளீந்ததென்ன இகழ்ச்சியொன்றும்
சொல்லாமல் மலரைக் கொண்டெறிந்தவனைக் கொன்றதென்ன சொல்லுவீரே.

சொல்லிற் பெரிய கழுக்குன்றரே தொல்லை நாள் முதலா
அல்லற் பிழைப்பே பிழைத்து விட்டீர் முப் புரத்தவரை
வில்லைப் பிடித்தெய்ய மாட்டாமல் நீர் அந்த வேளையிலே
பல்லைத் திறந்து விட்டீர் இது காணும் படைத் திறமே.

தெருமுட்டப் பாளை சிதற வளர் பூகத்
தருமுட்டச் செய்வாளை தாவும் – திருமுட்டத்
தூரிலே கண்டேன் ஒரு புதுமை பன்றிக்கு
மாரிலே கொம்பான வாறு.

முட்டத்துப் பன்றி முளரித் திருப்பதத்தைக்
கிட்டத்துப் பன்றிக் கிடந்தோமே- தொட்ட
மருங்கிலே சங்கெடுத்த மாலே யெமக்கு
வருங்கிலே சங்கெடுக்க வா.

ஆலங் குடியானை ஆலால முண்டவனை
ஆலங் குடியானென் றார் சொன்னார் – ஆலம்
குடியானே யாயில் குவலயத் தோரெல்லாம்
மடியாரோ மண் மீதிலே.

வள்ளலெனும் பெரிய மாயூர நாதருக்கு
வெள்ளிமலை பொன்மலையு மேயிருக்கத் – தெள்ளுமையாள்
அஞ்ச லஞ்சலென்று தின மண்டையிலே தானிருக்க
நஞ்சுதனை யேனருந்தி னார்.

தீத்தானுன் கண்ணிலே தீத்தானுன் கையிலே
தீத்தானு முன் புன் சிரிப்பிலே – தீத்தானுன்
மெய்யெலாம் புள்ளிருக்கு வேளூரா உன்னையிந்த
தையலாள் எப்படிச் சேர்ந்தாள்.

அன்னவயல் சூழு மாரூர்த் தியாகேசனார்க்
கின்னம் வயிர மிருக்குமோ – முன்னமொரு
தொண்டர் மகனைக் கொன்றும் சோழர் மகனைக் கொன்றும்
சண்ட மதனைக் கொன்றும் தான்.

ஒருமாடுமில்லாமல் மைத்துனனார் புவிமுழுது முழுதேயுண்டார்
நரைமாடொன் றுமக்கிருந்து முழுதுண்ண மாடாடமல் நஞ்சையுண்டீர்
இருநாழி நெல்லுக்கா இரண்டு பிள்ளைக்கும் தாய்க்கும் இரந்தீரின்று
திருநாளுமாயிற்றோ செங்கமலைப் பதிவாழும் தியாகனாரே.

ஆடாரோ பின்னையவர் அன்பரெலாம் பார்த்திருக்க
நீடாரூர் வீதியிலே நின்று தாம் –தோடாரும்
மெய்க்கே பரிமளங்கள் வீசும் தியாகேசர்
கைக்கே பணமிருந்தக் கால்

பாரூரறியப் பலிக்குழன்றீர் பற்றிப் பார்க்கிலுமக்
கோரூருமில்லை இருக்கவென்றா லுள்ளவூரு மொற்றி
பேரூரறியத் தியாகரென்றே பெரும்பேரும் கொண்டீர்
ஆரூரிலிருப் பீரினிப் போய்விடு மம்பலத்தே

சட்டியிலே பாதியந்தச் சட்டுவத்திலே பாதி
இட்டவிலை யிற்பாதி யிட்டிருக்கத் திட்டமுடன்
ஆடிவந்த சோணேசா வென்றழைத்த போது பிள்ளை
ஓடிவந்த தென்னா உரை

ஆடல்புரிந் தானென் றந்நாளிலே மூவர்
பாடலு வந்தானென்ற பான்மையான் கூடலிலே
நன்னரி வாசிக்கு நடைபயிற்றி னானென்றும்
கின்னரி வாசிக்கும் கிளி

கண்டீரோ பெண்காள் கடம்பவனத் தீசனார்
பெண்டீர் தமைச் சுமந்த பித்தனார்- எண்டிசைக்கும்
மிக்கான தங்கைக்கு மேலே நெருப்பையிட்டார்
அக்காளை யேறினா ராம்.

நல்லதொரு புதுமை நானிலத்தில் கண்டேன்
சொல்லவா சொ்ல்லவா சொல்லவா –செல்வ
மதுரை விக்கினேசுரனை மாதுமையாள் பெற்றாள்
குதிரை விற்க வந்தவனைக் கூடி.

மண்டலத்தில் நாளும் வைத்தியராய்த் தாமிருந்து
கண்டவினை தீர்க்கின்றார் கண்டீரோ தொண்டர்
விருந்தைப் பார்த் துண்டருளும் வேளூரெந் நாதர்
மருந்தைப் பார்த்தால் சுத்த மண்.

கண்ணனிடும் கறியும் காட்டு சிறுத் தொண்ட ரன்பிற்
பண்ணுசிறுவன் கறியும் பற்றாதோ- தண்ணிய
மட்டியையுஞ் சோலை மருதீசரே பன்றிக்
குட்டியை யேன்றீத்தீர் குறித்து.

காலையிலும் வேலை கடையக் கயிறாகும
மாலையிலும் பூ முடித்து வாழும்- சோலை செறி
செய்யிலா ரம்பையிலும் செந்துருத்தி மாநகர் வாழ்
பொய்யிலா மெய்யரிடும் பூண்.

மூப்பான் மழுவு முராரி திருச்சக்கரமும்
பார்ப்பான் கதையும் பறிபோச்சோ வாய்ப்பார்
வலிமிகுந்த மும்மதத்து வாரணத்தை யையோ
எலி யிழுத்துப் போகின்ற தே

அப்பன் இரந்துண்ணி ஆத்தாள் மலை நீலி
செப்பரிய மாமன் உறி திருடி சப்பைக் கால்
அண்ணன் பெருவயிற னாறுமுகத் தானுக்கிங்
கென்ன பெருமை யிது

வாணியன் வாழ்த்திட வண்ணான் சுமக்க வடுகன் செட்டி
சேணியன் போற்றத் திரைப்பள்ளி முன் செல்லத் தீங்கரும்பைக்
கோணியன் வாழ்த்தக் கருமான் றுகிலினைக் கொண்டணிந்த
வேணியனாகிய தட்டான் புறப்பட்ட வேடிக்கையே.

முன்னே கடிவாளம் மூன்று பேர் தொட்டிழுக்கப்
பின்னே யிருந்திரண்டு பேர் தள்ள என்னேரம்
வேதம் போம் வாயான் விகடராமன் குதிரை
மாதம் போம் காதவழி.

அம்பேந்தி கையானவன் பதியிலைம் மாவைக்
கொம்பேந்தி தந்தை பணிகொண்டதோ அன்பா
அரிந்த மகவை அழையென்று சொல்லி
இருந்த வன்றன் செங்காட்டிலே.

சிலேடைகள்

ஆமணக்கு - யானை
முத்திருக்கும் கொம்பசைய மூரித்தண் டேந்திவரும்
கொத்திருக்கு நேரே குலை சாய்க்கும் எத்திசைக்கும்
தேமணக்கும் சோலைத் திருமலைராயன் வரையில்
ஆமணக்கு மால் யானையாம்.

எள் - பாம்பு
ஆடிக் குடத்தடையும் ஆடும்போதே இரையும்
மூடித் திறக்கில் முகம் காட்டும் ஓடுமண்டை
பற்றிப் பரபரவென்னும் பாரிற் பிண்ணாக்கு முண்டாம்
உற்றிடு பாம் பெள்ளெனவே ஓது

யானை - வைக்கோல்
வாரிக் களத்தடிக்கும் வந்து பின்பு கோட்டை புகும்
போரிற் சிறந்து பொலிவாகும் சீருற்ற
செக்கோல மேனித் திருமலைராயன் வரையில்
வைக்கோலு மால் யானையாம்

பாம்பு - எலுமிச்சைப் பழம்
பெரியவிடமே சேரும் பித்தர் முடியேறும்
அரியுண்ணு முப்புமே லாடும் எரிகுணமாம்
தேம்பொழுயுஞ் சோலைத் திருமலைராயன் வரையில்
பாம்பும் எலுமிச்சம் பழம்

மலை - சந்திரன்
நிலவாய் விளங்குதலால் நீள்வான் படிநது
சிலபோதுலவுதலாற் சென்று தலை மேல்
உதித்து வரலால் உயர் மலையை
மதிக்கு நிகராக வழுத்து

தேங்காய் - நாய்
ஓடிருக்கும் அதன் உள்வாய் வெளுத்திருக்கும்
நாடும் குலை தனக்கு நாணைது சேடியே
தீங்காய தில்லாத் திருமலைராயன் வரையில்
தேங்காயும் நாயும் தெரி

மீன் - பேன்
மன்னீரிலே பிறக்கும் மற்றலையிலே மேயும்
பின்னீச்சிற் குத்தும் பெருமையால் சொன்னேன் கேள்
தேனுந்து சோலைத் திருமலைராயன் வரையில்
மீனும் பேனும் சரியாமே

குதிரை -காவிரி
ஓடுஞ் சுழிசுத்த முண்டாக்குந் துள்ளலலரைச்
சாடு பரிவாய்த் தலை சாய்க்கும் நாடறியத்
தேடுபுகழாளன் றிருமலைராயன் வரையில்
ஆடுபரி காவிரியா கும்.

கீரைப்பாத்தி - குதிரை
கட்டியடிக்கையாற் கான்மாறிப் பாய்கையால்
வெட்டி மறிக்கின்ற மேன்மையால் முட்டப் போய்
மாறத் திருப்புகையால் வன் கீரைப் பாத்தியும் மன்
ஏறப் பரியாகு மே

ஆடு - குதிரை
கொம்பிலையே தீனி தின்னும் கொண்டதன்மேல் வெட்டுதலால்
அம்புலியி னன்னடைய தாதலால் உம்பர்களும்
தேடுநற் சோலைத் திருமலைராயன் வரையில்
ஆடுங் குதிரையு நேராம்

துப்பாக்கி - ஓலைச் சுருள்
ஆணிவரையுறலான் குறிப்பே தரலான்
தோணக் கருமருந்து தோய்த்திடலாலால் நீணிலத்தில்
செப்பார்க் குதவாத் திருமலைராயன் வரையில்
துப்பாக்கி ஓலைச் சுருள்

பூசணிக்காய் - ஈசன்
அடிநந்தி சேர்தலால் ஆகம் வெளுத்துக்
கொடியு மொருபக்கங் கொண்டு வடிவுடைய
மாசுணத்தைப் பூண்டு வளைத் தழும்பு பெற்றதனால்
பூசணிக்காய் ஈசனெனப் போற்று

வானவில் - திருமால்
நீரிலுளதா னிறம்பச்சை யாற் றிருவால்
பாரிற் பகை தீர்க்கும் பான்மையால் சாருமனுப்
பல்வினையை மாற்றுதலால் பாரீர் பெருவான
வில் விண்டு நேர் வெற்றிலை.

சிவன் - விஷ்ணு
சாரங்கபாணி யருஞ்சக்கரத்தர் கஞ்சனை முன்
ஓரங்கங் கொய்த உகிர்வாளர் பாரெங்கும்
ஏத்திடு மையாக ரினிதாயி வரும் மைக்
காத்திடுவ ரெப்போதுங் காண்

சிவன் - கணபதி
சென்னிமுக மாறுளதால் சேர்தருமுன் னாலு கையால்
இன்னிலத்திற் கோடொன் றிருக்கையால் மன்னுகுளக்
கண்ணுதலானும் கணபதியும் செவ்வேளுக்கு
எண்ணரனு நேராவரே.

அரசன் - கண்ணாடி
யாவருக்கு மாஞ்சனை செய் தியாவருக்கு மவ்வவராய்ப்
பாவளையாய்த் தீதகலப் பார்த்தலால் ஏவும்
எதிரியைத் தன்னுள்ளாக்கி யேற்ற ரசத்தால்
சதிருறலா லாடி யரசாம்

வாழைப்பழம் - பாம்பு
நஞ்சிருக்குந் தோலிருக்கும் நாதர் முடி மேலிருக்கும்
வெஞ்சினத்திற் பற்பட்டால் மீளாதே விஞ்சுமலர்த்
தேம்பாயுஞ் சோலைத் திருமலைராயன் வரையில்
பாம்பாகும் வாழைப்பழம்

கத்தி- பால்
காய்த்துத் தோய்த்துக் கடை.

சிட்டுக்குருவி-சிவன்
பிறப்பிறப்பிலே

யமகண்டப் பாடல்கள்
மெச்சுதிரு வேங்கடவா வெண்பாவிற் பாதியிலென்
இச்சையிலுன் சென்ம மியம்பவா - மச்சா கூர்
மாகோலா சிங்காவா மாராமா ராமாரா
மாகோமா லாமாவா வா.

பகருங்கான் மேடமிடப மிதுனங் கர்க்க
டகஞ்சிங்கங கன்னிதுலாம் விருச்சிகந்த
னுசுமகரங் கும்பமீன பன்னிரண்டும்
வசையறு மிராசி வளம்.

சிறுவளணை பயறு செந்நெல் கடுகு
மறிதிகிரி தண்டு மணிநூல் பொறியரவம்
பெற்றேறு புள்ளன்னம் வேதனரன் மாலுக்குக்
கற்றாழம் பூவே கறி.

வாரணங்களெட்டும் மாமேருவும் கடலும்
தாரணியும் நின்று சலித்தனவால் நாரணனைப்
பண்வாயிடைச்சி பருமத்தினா லடித்த
புண்வாயில் ஈ மொயத்த போது

ஒன்றிரண்டு மூன்றுநான் கைந்தாறு வேழெட்டு
ஒன்பது பத்துப் பதினொன்று பன்னி
ரண்டுபதி மூன்றுபதிநான்கு பதினைந்து பதி
னாறு பதினேழு பதினெட்டு.

விண்ணுக் கடங்காமல் வெற்புக் கடங்காமல்
மண்ணுக் கடங்காமல் வந்தாலும் பெண்ணை
இடத்திலே வைத்த இறைவர் சடாம
குடத்திலே கங்கை அடங்கும்.

நூலா நாலாயிரத்து நாற்பத் தொன்பதான்
பாலா நானூற்று நாற்பத் தொன்பான் மேலா நாறஅ
பத்தொன்பான் சங்கமறு பத்துநா லாடலுக்கும்
கர்த்தன் மதுரையிற் சொக்கன்.

நீரே பிறவா நெறிகாட்டி யாரெமக்கு
நீரே சமிசை நிலையிட்டீர் – நீரே இவ்
விங்ஙனமேன் செய்தீர் வீடுங் கடுங்காற்று மழை காட்
டுங் கடுநட்புப் பகை காட்டும்.

சுத்தபாற் கடலினடுவினிற் றூளி தோன்றிய வதிசயமது கேள்
மத்தகக் கரியையுரித்தவன் மீது மதன் பொருதழித்திடு மாற்றம்
வித்தகக் கமலை செவியுறக் கேட்டாள் விழுந்து நொந்து அயர்ந்து அழுது ஏங்கி
கைத்தல மலரால் மார்புறப் புடைத்தாள் எழுந்தது கலவையின் செந்தூள்.

ஓகாமாவீதோ டுடுடுடுடு நேரொக்க
நாகார் குடந்தை நகர்க்கிறைவனார் –வாகாய்
எடுப்பர் நடம்புரிவ ரேறுவ ரன்பர்க்கு
கொடுப்ப ரணிவர் குழைக்கு

அரையின் முடியிலணி மார்பி னெஞ்சில்
தெரிவை யிடத்தமர்ந்தான் சேவை புரையறவே
மானார் விழியீர் மலரண வொற்றிருக்கும்
ஆனாலாம் நாநீநூநே

நீறாவாய் நெற்றி நெருப்பாவாய் அங்கமிரு
கூறாவாய் மேனி கொளுந்துவாய் மாறாத
நட்டமா வாய் சோறு நஞ்சாவாய் நாயேனை
இட்டாமாய்க் காப்பா யினி

மாயன் றுயின்றதுவும் மாமலராள் சொல்லதுவும்
ஏய குருந்திற் கொண்டேறியதும் தூயை
இடப்பாகன் சென்னியின் மேலேறியதும் பச்சை
வடம் பாகு சேலை சோமன்

வாதமண ரேறியது மாயன் றுயின்றதுவும்
ஆதி தடுத்தாட் கொண்ட அவ்வுருவும் சீதரனார்
தாள் கொண் டளந்ததுவும் தண்கச்சிக் காவலா
கேள் செங்கழுநீர்க் கிழங்கு

செருப்புக்கு வீரர்களைச் சென்றுழக்கும வேலன்
பொருப்புக்கு நாய்களைப் புல்ல மருப்புக்குத்
தண்டன் பொழிந்த திருத்தாமரை மேல் வீற்றிருக்கும்
வண்டே விளக்குமாறே.

உடுத்ததுவும் மேயத்ததுவும் உம்பர்கோன் றன்னால்
எடுத்ததுவும் பள்ளிக் கியையப் படுத்ததுவும்
அந்நா றெறிந்ததுவும் அன்பி னிரந்தததுவும்
பொன்னா வரையிலை காய் பூ

பாணற்குச் சொல்லுவதும் பைம்புனலை மூடுவதும்
தாணு வுரித்ததுவும் சக்கரத்தோன் ஊணதுவும்
எம்மானை யெய்துவது மீசனிடத்துஞ் சிரத்தும்
தைம்மாசி பங்குனி மாதம்

வண்ணங் கரியனென்றும் வாய் தேவநாரியென்றும்
கண்ணனிவனென்றுங் கருதாமல் மண்ணை
அடிப்பது மத்தாலே யளந்தானை யாய்ச்சி
அடிப்பது மத்தாலே யழ

சங்கரற்கு மாறுதலை சண்முகற்கு மாறுதலை
ஐங்கரற்கு மாறுதலை யானதே சங்கைப்
பிடித்தோற்கு மாறுதலைப் பித்தனார் பாதம்
பிடித்தோர்க்கு மாறுதலை பார்.

நேற்றிரா வந்தொருவ னித்திரையிற் கைபிடித்தான்
வேற்றூரானென்று ......யென்றேன் ஆற்றியே
கஞ்சி குடியென்றான் களித்தின்று போவென்றேன்
வஞ்சியரே சென்றான் மறைந்து

தடக்கடலிற் பள்ளிகொள்வோ மதனைநற் சங்கரனார்
அடற்புலிக் குட்டிக் களித்தனரா மதுகேட்டு நெஞ்சில்
நடுக்கம் வந்துற்றது கைகாலெழா நளினத்தியென்னை
இடுக்கடி பாயைச்சுருட்டடி யேகடியம்பலத்தே

கரிக்காய் பொறித்தால் கன்னிக்காய் தீய்த்தாள்
பரிக்காயைப் பச்சடியாயாப் பண்ணி உருக்கமுள்ள
அப்பைக்காய நெய்துவட்ட லாக்கினாள் அத்தை மகள்
உப்புக் காண் சீச்சீ உமி

கொட்டைப்பாக்கும் ஒரு கண் கூடையைப் பார்க்கும் மடியில்
பிட்டைப் பார்க்கும் பாகம் பெண்பார்க்கும் முட்டநெஞ்சே
ஆரணனு நாரணனு மாதிமறையுள் தேடும்
காரணனைக் கண்டு களிப்பாக்கு

செற்றவரை வென்ற திருமலைராயன் நகரத்தில்
வற்றிபுரியும் வாளே வீரவாள் மற்றையவாள்
போவாள் வருவாள் புகுவாள் புறப்படுவாள்
ஆவாளி வாளா வாளாம்

முக்கண்ண னென்றரனை முன்னோர் மொழிந்திடுவர்
அக்கண்ணற் குள்ள தரைக்கண்ணே தொக்க
உமையாள் கண்ணொன்றரை மற்றூன் வேடன் கண்ணொனஅ
றமையு மிதனா லென்றறி

கத்துகடல் சூழ்நாகைக் காத்தான்றன் சத்திரத்தில்
அத்தமிக்கும் போதில் அரிசிவரும் குத்தி
உலையிலிட ஊரடங்கும் ஓரகப்பை அன்னம்
இலையிலிட வெள்ளி எழும்

அருந்தினா னண்டமெலா மன்று மாவீசன்
இருந்தபடி யேதென் றியம்பப் பொருந்திப்
பருங்கவளம் யானை கொளப் பாகன் தன் மீதே
இருந்தபடி யீசனிருந் தான்

தந்தை பிறந்திறவாத் தன்மையினாற் தன் மாமன்
வந்து பிறந்திருக்கும் வண்மையினால் முந்தொருநாள்
வீணிக்கு வேளையரித்தான் மகன் மாமன்
காணிக்கு வந்திருநதான் காண்.

காலனையுங் காமனையுங் காட்டுசிறுத் தொண்டர் தரும்
பாலனையுங் கொன்ற பழிபோமோ சீலமுடன்
நாட்டிலே வாழ்ந்திருக்கு நாதரே நீர் திருச் செங்
காட்டிலே வந்திருந்தக் கால்

பெருமாளு நல்ல பெருமா ளவர்தம்
திருநாளு நல்ல திருநாள் பெருமாளும்
இருந்திடத்திற் சும்மா இராமையினா லையோ
பருந்தெடுத்துப் போகிறதே பார்.

எட்டொருமா எண்காணி மீதே இருந்த கலை
பட்டொருமா னான்மாவிற் பாய்ந்ததே சிட்டர் தொழும்
தேவாதி தேவன் திருவத்தி யூருடையான்
மாவேறி வீதிவரக் கண்டு.

அப்பா குமரக் கோட்டக் கீரை செய்விலி மேட்
டுப்பாகற் காய்ப்பருத்திக் குளநீர் செப்புவா
சற்காற்றுக் கம்பத்தடியிற் றவங் கருமா
றிப் பாய்ச்சல் யார்க்கு மினிது

முக்காலுக் கேகாமுன் முன்னரையில் வீழாமுன்
அக்கா லரைக்கால் கண் டஞ்சாமுன் விக்கி
இருமாமுன் மாகாணிக் கேகா முன் கச்சி
ஒருமாவின் கீழரையின் றோது

மன்னு மருணகிரி வாழ் சம்பந் தாண்டாற்குப்
பன்னுதலைச் சவரம் பண்ணுவதேன்-மின்னின்
இளைத்த விடை மாதரிவன் குடுமி பற்றி
வளைத் திழுத்துக் குட்டா மலுக்கு.

வாழ்த்து திருநாகை வாகன தேவடியாள்
பாழ்த்த குரலெடுத்துப் பாடினாள் நேற்றுக்
கழுதை கெட்ட வண்ணான் கண்டேன் கண்டேனென்று
பழுதையெடுத் தோடிவந்தான் பார்.
ஞானசபை கனகசபை நர்த்தசபை
ஆனந்தக் கூடம் திருமூலட்டானம் பே
ரம்பலம் பஞ்சவாரண நாற்கோபுரம் பொற்
கம்ப மண்டபம் சிவகங்கை.

ஔவையார் பாடல்கள்

இட்டமுடன் என்றலையி லின்னபடி யென்றெழுதி
விட்டசிவனும் செத்துவிட்டானோ முட்டமுட்டப்
பஞ்சமே யானாலும் பாரமவனுக் கன்னாய்
நெஞ்சமே அஞ்சாதிரு

தண்ணீரும் காவிரியே தார்வேந்தன் சோழனே
மண்ணாவதும் சோழமண்டலமே பெண்ணாவள்
அம்பொற் சிலம்பி அரவிந்தத் தாளணியும்
செம்பொற் சிலம்பே சிலம்பு.

எட்டேகால் லட்சணமே எமனேறும் பரியே
மட்டில் பெரியம்மை வாகனமே முட்டமேற்
கூரையில்லா வீடே குலராமன் தூதுவனே
ஆரையடா சொன்னா யடா

வான்குருவியின் கூடு வல்லரக்குத் தொல்கறையான்
தேன்சிலம்பி யாவர்க்கும் செய்யரிதால் யாம்பெரிதும்
வல்லோமே யென்று வலிமை சொல வேண்டாங்காண்
எல்லார்க்கும் ஒவ்வொன் றெளிது

சித்திரமும் கைப்பழக்கம் செந்தமிழும் நாப்பழக்கம்
வைத்ததொரு கல்வி மனப்பழக்கம் நித்தம்
நடையும் நடைப்பழக்கம் நட்பும் தயையும்
கொடையும் பிறவிக் குணம்

காணாமல் வேணதெல்லாம் கத்தலாம் கற்றோர் முன்
கோணாமல் வாய்திறக்கக் கூடாதே- நாணாமல்
பேச்சுப் பேச்சென்னும் பெரும்பூனை வந்தக்கால்
கீச்சுக் கீச்சென்னும் கிளி

சுரதந்தனி லிளைத்த தோகை சுகிர்த
விரதந்தனி லிளைத்த மேனி நிரதம்
கொடுத் திளைத்த தாதா கொடுஞ்சுளிற் பட்ட
வடுத் தொளைத்த கல்லாபிராமம்

ஈதலறந் தீவினைவிட் டீட்டல் பொருள் எஞ்ஞான்றும்
காதலிருவர் கருத்தொருமித் தாதரவு
பட்டதே இன்பம் பரனை நினைந்திம் மூன்றும்
விட்டதே பேரின்ப வீடு.

வெண்பா விருகாலிற் கல்லானை வெள்ளோலை
கண்பார்க்கக் கையா லெழுதானை யெஞ்ஞான்றும் பெண்பாவி
பெற்றாளே பெற்றாள் பிறர் நகைக்கப் பெற்றாளென்
றெற்றோ மற்றெற்றோ மற்றெற்று

வானமுளதால் மழையுளதால் மண்ணுலகில்
தானமுளதால் தயையுளதால் ஆனபொழு
தெய்த்தோ மிளைத்தோ மென்றே மாந்திருப்போரை
எற்றோ மற்றெற்றோ மற்றெற்று

பாரி பறித்த பறியும் பழையனூர்க்
காரி கொடுத்த களைக் கொட்டும் சேரமான்
வாராயென வழைத்த வாய்மை யிம்மூன்றும்
நீலச் சிற்றாடைக்கு நேர்

விரகரிருவர் புகழ்ந்திடவே வேண்டும்
விரல் நிறைய மோதிரங்கள் வேண்டும் அரையதனிற்
பஞ்சேனும் பட்டேனும் வேண்டும் அவர் கவிதை
நஞ்சேனும் வேம்பேனும் நன்று

நம்பனடியவர்க்கு நல்காத் திரவியங்கள்
பம்புக்காம் பேய்க்காம் பரத்தைக்காம் வம்புக்காம்
கொள்ளைக்காம் கள்ளுக்காம் கோவுக்காம் காவுக்காம்
கள்ளர்க்காம் தீக்காகும் காண்

கருங்குளவி சூரைத்தூ றீச்சங்கனி போல்
விருந்தினர்க்கொன் றீயாதான் வாழ்க்கை அரும்பகலே
இச்சித்திருந்த பொருள் தாயத்தால் கொள்வரென்
றெற்றோ மற்றெற்றோ மற்றெற்று

எண்ணா யிரத்தாண்டு நீரிற் கிடந்தாலும்
உள்ளீரம் பற்றாக் கிடையே போல் பெண்ணாவாள்
மெற்றொடி மாதர் புணைர்முலை மேற் சார்வாரை
எற்றோ மற்றெற்றோ மற்றெற்று

ஒரு கொம் பிருசெவி மும்மதத்து நால்வாய்க்
கரியுரிவைக் கங்காளை காளாய் பரியுடனே
கண்ணால வோலை கடிதெழுத வாராயேல்
தண்ணாண்மை தீர்ப்பன் சபித்து

பர்த்தாவுக் கேற்ற பதிவிரதை உண்டானால்
எத்தாலும் கூடி இருக்கலாம் சற்றேனும்
ஏறுமாறாக இருப்பளே யாமாகில்
கூறாமல் சன்னியாசம் கொள்

திங்கட் குடையுடைச் சேரனும சோழனும் பாண்டியனும்
மங்கைக் கறுகிட வந்து நின்றார் மணப்பந்தலிலே
சங்கொக்கவோர் குருத்தீன்று பச்சோலை சலசலத்து
நுங்குக்கண் முற்றி யடிக்கண் கறுத்து நுனி சிவந்து
பங்குக்கு மூன்று பழம் தரவேண்டும் பனந்துண்டமே

சண்டாளி சூர்ப்பனகை தாடகை போல் வடிவு
கொண்டாளைப் பெண்ணென்று கொண்டாயே தொண்டர்
செருப்படி தான் செல்லாவுன் செல்வமென்ன செல்வம்
நெருப்பிலே வீழ்ந்திடுதல் நேர்.

ஏசியிடலின் இடாமையே நன்றெதிரிற்
பேசு மனையாளிற் பேய் நன்று நேசமிலா
வங்கணத்தி னன்று பெரிய பகை வாழ்வில்லாச்
சங்கடத்திற் சாதலே நன்று

கருங்காலிக் கட்டைக்கு நாணாக் கோடாலி
இருங்கதலித் தண்டுக்கு நாணுமே பெருங்கானிற்
காரெருமை மேய்க்கின்ற காளைக்கு நான் தோற்ற
தீரிரவு துஞ்சாதென் கண்

ஆர்த்தசபை நூற்றொருவர் ஆயிரத்தொன்றாம் புலவர்
வார்த்தை பதினாயிரத் தொருவர் பூர்த்தமலர்த்
தண்டாமரைத் திருவே தாதா கோடிக் கொருவர்
உண்டாயின் உண்டென் றறு.

உள்ள வழக்கிருக்க ஊரார் பொதுவிருக்க
தள்ளி வழக்கதனை தான் பேசி எள்ளளவும்
கைக்கூலி வாங்கும் காலறுவான்றன் கிளையும்
எச்சமறு மென்றா லறு



(மேலும் வளரும்)

பூதமாகி நின்றாய் காளி

புயல் என்றாலே அஞ்சி நடுங்கி அலறுகிறோம். அதன் உள்ளேயும் பரமாத்மாவைக் கண்டு வழிபடும் மனப் பக்குவத்தை ரிஷிகள் பெற்றிருந்தனர். ரிஷிகளின் வேத மந்திரம் நமக்கு வட மொழியில் சொன்னாலும் புரிவதில்லை, அதைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்தாலும் புரிவதில்லை. எனவே பாரதி தன் ஆழ்ந்த புலமையால் அதன் உட்பொருளை நாம் அனைவரும் விளங்கிக் கொள்ளும்படியாக எளிமைப்படுத்திப் புதுமை செய்தததை இப்பொழுது காண்போம்.

ரிக்வேதம் முதல் மண்டலம் 88 வது சூக்தம் - மருத்துக்களை (காற்றை)ப் பற்றி கௌதம ரிஷி பாடியது.

1வாரீர் மருத்துக்களே! மின்னல்களும் நல்ல பாட்டுக்களும் வேல்களும் நிரம்பியனவாய் காற்றுக் குதிரைகளைச் சிறகு போல் உடையனவாகிய தேர்களின் மீதேறி வருக. நல்ல மாயைகளை உடையீர்! மிக்க வளமுடைய இன்பத்தைக் கொண்டு எம்மிடத்தே பறவைகள் போல் வருக.

4 பருந்துகளே! எமது நாட்கள் உம்மை ஒரு முறை சுற்றி வந்து பிறகு எமது அறிவிடத்தேயும் எமது தெய்வீகமான செய்கையினிடத்தேயும் மீண்டெய்தி விட்டன.

ஆறு செய்யுள்கள் கொண்ட இதைப் பாரதி மொழி பெயர்த்துள்ளார். இரண்டு மட்டும் மேலே காட்டப்பட்டுள்ளன. படித்துப் பார்த்தால் என்ன புரிகிறது? இதற்குப் பாரதியின் முன்னுரையைப் படித்தால் ஓரளவு தெளிவு கிடைக்கும்.

வேத ரிஷிகள் காலத்தில் கோவில் கிடையாது. விக்ரக ஆராதனை கிடையாது. ஸந்யாஸம் கிடையாது. அத்வைத, த்வைத, விசிஷ்டாத்வைதப் பிரிவுகள் கிடையா. பக்தி மாத்திரம் தானுண்டு. கோவிலும் மடமும் பெளத்த மதப் பழக்கத்தால் நமக்குக் கிடைத்தவை. ஆனால் இப்போது இந்து மதத்திலிருந்து கோவிலைப் பிரிக்க முடியாது. கோவில்களுக்குள்ளே பரஸ்பரம் பொறாமையும் சண்டையும் இல்லாதபடி எல்லாக் கோவில்களும் ஸாக்ஷாத் ஸூர்யனாகவும் அக்னியாகவும் ருத்ரனாகவும் இந்திரனாகவும் வருணனாகவும் விளங்குகிற- பரமாத்மாவின் கோவில்களென்று நன்றாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். ப்ரக்ருதி- இயற்கைத் தோற்றம். இதற்குள்ளே வியாபித்து நிற்கும் ஆத்மாவே விஷ்ணு. விஷ்ணுவைச் சிலையிலும் வணங்கலாம். மலையிலும் வணங்கலாம். வேத ரிஷிகள் நேராகக் கண்டு வணங்கினார்கள். உலகமே இவனுடைய உடம்பு. ஆதலால் அவர்கள் உலகத்தை வணங்கினர்.

மற்றொரு முறை விளங்கச் சொல்கிறேன். புயற் காற்று அடித்தது. வேத ரிஷிகள் அதன் முன்னே போய் நின்றார்கள். ஆயிரம் மின்னல்கள் வாள் போல வீசின. உலகம் குலுங்கிற்று. அண்டங்கள் இடிவது போலே சத்தம் கேட்டது. மேற்படி ரிஷிகள் பயப்படவில்லை. மந்திரங்களைப் பாடினார்கள். ருத்ரனுடைய உடம்பு தானே உலகம். வாயுவே ருத்ரன். வாயுவினுடைய உட் செய்கை தானே புயற் காற்று!

இந்திரன் மின்னலையும் இடியையும் காட்டுகிறான். மேகங்கள் சிதறுகின்றன. பூமிக்குத் தண்ணீர் கிடைக்கிறது. இதில் பயத்துக்கு இடம் எங்கே? ரிஷி புயற் காற்றைத் துதிக்கிறார். பிறகு இரவு நீங்கி சூர்யோதயம் உண்டாகிறது. அதைப் பார்த்து நேரே கை கூப்பி ரிஷி மந்திரம் பாடுகிறார். பட்சிகள் பாடுகின்றன. பூக்கள் மலர்கின்றன. நீரும் காற்றும் சிரிக்கின்றன. இதை ரிஷி போற்றும் போது ப்ரத்யக்ஷ நாராயணனைப் போற்றுகிறார்.

வீட்டிலே நெருப்பு வளர்த்து அதில் தெய்வத்தைக் கண்டு தொழும் வழக்கம் அக்காலத்தில் மிகுதிப்பட்டது. பொதுவாக இயற்கை வணக்கம் வழக்கமில்லாமல் போன பிறகும் அக்னி பூஜையும் சூர்ய பூஜையும் இன்று வரை நமக்குள்ளே மிஞ்சி நிற்கின்றன. ஸந்த்யா வந்தனாதிகளில் சூர்ய பூஜை நியதமாக நடந்து வருகிறது. சர்வ வைதிக கிரியைகளும் ஹோமம் வளர்த்துப் பூஜை பண்ணாமல் நடப்பதில்லை.

ப்ரக்ருதியை நேரே தொழும் வழக்கம் மிகுதிப்பட்டால் வேதம் ஒளி பெறும். மனத்தைக் கட்டி ஆளுவதற்கு மந்திரத்தை உச்சரிப்பதே வழி. மந்திரத்தின் ஒலியைத் தியானம் செய்தால் பயன் கிடைக்குமென்று தோன்றவில்லை. அதன் பொருளைத் தியானிக்க வேண்டும்.”

இனி முன் மொழி பெயர்த்த சூக்தத்தின் விளக்கத்தைப் பாரதி தருகிறார் கேட்போம்.

1 பழைய உலகத்தை மாற்றி புதிய உலகம் செய்வதும் பழைய காட்டை அழித்து புதிய காடு தோற்றுவிப்பதும் பழைய அறிவை நீக்கி புதிய அறிவு கொடுப்பதும் மருத்துக்களின் தொழில். அதனால் அவர்களுடைய தேர்களில் மின்னலும் நல்ல பாட்டும் வேலும் கொண்டு வருகிறார். மின்னலாலும் வேலாலும் பழமையை அழித்து நல்ல பாட்டினால் புதுமை பிறக்கும்படி செய்கிறார்கள்.

2 மருத்துக்களின் தலைவன் அரிவாளும் பொன் உடலும் கொண்டவன்.

3 மனிதர் பொருட்டாக மருத்துக்கள் மலையை அசைக்கிறார்கள். இந்த மலை அஞ்ஞானம், அகங்காரம்.

4 நாம் பல நாட்களாக மருத்துக்களை வேண்டிச் செய்த தவம் பயனடைந்துவிட்டது. கௌதம ரிஷியின் கூட்டத்தார் அமர வாழ்க்கை என்னும் கிணற்றின் மேல் உள்ள ஆணவம் என்னும் மூடியை அகற்றி அமிர்த பானம் செய்ய வழி வகுத்து விட்டனர். பருந்துகள் என்பது மருத்துக்களை.

5 இரும்புப் பற்களை உடைய காட்டுப் பன்றிகள் போல மருத்துக்கள் வருவதை நேரே ஞான விழியால் கௌதம ரிஷி கண்டு தன் அனுபூதியால் பாடியதால் இது நிகரற்ற பாட்டாகும்.

6 ஸ்வானுபூதியால் வெளிப்பட்ட பாட்டாகையால் இது யாதொரு சிரமமும் இல்லாமல் ஊற்றிலிருந்து நீர் புறப்படுவது போல் இயற்கையிலே தோன்றுகிறது. இந்த வாக்கினால் உலகத்தாரின் அஞ்ஞானம் நாசமடைகிறது.

ரிஷிகள்

ரிஷிகள் பற்றிய சில தவறான கருத்துகள் நம்மிடையே நிலவுகின்றன. சரியானதைத் தெரிந்து கொள்வோம்.

1 ரிஷிகளும் சன்னியாசிகளும் ஒன்று அல்ல. ரிஷிகள் அல்லது முனிவர் என்போர் வேறு. சந்நியாசிகள் அல்லது துறவிகள் என்போர் வேறு. ரிஷிகள் மனைவி மக்களுடன் வாழ்ந்தவர்கள். மாறாக, சன்னியாசி என்பவர் இல்லற வாழ்வைத் துறந்தவர். வேத காலத்தில் பிராமணர்களுக்கு மட்டுமே இந்தத் துறவறம் விதிக்கப்பட்டிருந்தது. பிரம்மசரியம் அல்லது கல்விப்பருவம், கிருஹஸ்தம் அல்லது இல்லறம், வானபிரஸ்தம் அல்லது காடுவாழ் பருவம் மூன்றையும் கடந்தபின் வருவது சன்னியாசம்.

ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித் தீவிரமாகச் சிந்தனை செய்வோரே ரிஷி எனப்பட்டார். இது இறைவனைப் பற்றியதாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை. பிற விஷயங்களாகவும் இருக்கலாம். நாட்டிய சாத்திரம் வகுத்த பரதரும், காம சூத்ராவின் ஆசிரியரான வாத்ஸ்யாயனரும் ரிஷி என்றே கூறப்படுகின்றனர். கடவுள் மறுப்புக் கொள்கையான சார்வாகம் பேசிய ஜாபாலி என்ற முனிவர் பற்றி வால்மீகி ராமாயணம் பேசுகிறது. முனி என்ற சொல்லுக்கு மனனம் (சிந்தனை) செய்பவர் என்பது பொருள். ரிஷி என்ற சொல்லுக்கு மந்திரத்தை மனக்கண்ணால் கண்டவர் என்பது பொருள். மந்திரம் என்பது இறைவன் பற்றிய மெய்ஞானம் மட்டுமல்ல, மனத்தின் ஆழத்தில் புதைந்து இருந்து, தீவிர சிந்தனையின் விளைவாக வெளிப்படும் உண்மையையும் குறிக்கும். சுருக்கமாகக் கூறுவதானால், இன்று ஆராய்ச்சியாளர் அல்லது சிந்தனையாளர் எனப்படுவோரே முன்பு ரிஷி எனப்பட்டனர் என்பது தெரிகிறது.

2 ரிஷிகள் என்றால் காட்டில் தான் வாழ வேண்டுமென்பது இல்லை. நகரத்தில் வாழ்ந்த ரிஷிகள் பலர் உண்டு. உதாரணமாக, ஜனகர், விஸ்வாமித்திரர் போன்ற ராஜரிஷிகளைக் கூறலாம். வசிஷ்டர் போன்று அரசருடைய குருவாக இருந்தவர்களும் நகரங்களிலேயே வாழ்ந்தனர்.

3 ரிஷிகள் காவி ஆடை உடுத்துபவர்கள் அல்ல. சன்னியாசிகள் தாம் துவராடை பூண்பவர்கள். அதுவும் சமண சாக்கிய சமயங்கள் தோன்றிய பின்னர் ஏற்பட்ட வழக்கமே. இளமையிலேயே துறவு பூணுதல், எல்லா வகுப்பினரும் துறவு பூணல், மற்றும் தலையை மழித்துக் கொள்ளுதல் ஆகிய வழக்கங்களை ஏற்படுத்தியது அவையே. சங்கரர் பௌத்த சந்நியாசிகளைப் பின்பற்றித் தலையை முண்டனம் செய்துகொண்டு பூணூலையும் களைந்து இளமையிலேயே துறவு பூண்டார். அதனால் அவர் பிரச்சன்ன பௌத்தர் –மறைமுக பௌத்தர்- எனப்பட்டார். இன்றும் சங்கரரின் வழிவந்தவர்கள் மேற்படி முறையில் தான் கோலம் கொள்கின்றனர். மாறாக, வைணவ சன்னியாசிகள் பழைய வேத முறைப்படி இல்லறத்தைக் கடந்த பின்னரே துறவு பூணுகின்றனர். தலையை முண்டனம் செய்யாமலும், பூணூல் அணிந்தும் காணப்படுகின்றனர்.

4 தவம் என்பது ஆராய்ச்சியே. தவம் என்ற சொல் தபஸ் என்ற வடமொழி வேரிலிருந்து பிறந்தது. அதற்கு உடலையும் உள்ளத்தையும் வெம்மைப் படுத்திக் கொள்ளுதல் என்பது பொருள். இடைவிடாத சிந்தனை இவ்வாறான நிலைமையை ஏற்படுத்துவதால் அது தவம் எனப்பட்டது. எனவே தவம் செய்யக் காட்டுக்குத் தான் போகவேண்டும் என்பது இல்லை.

5 எல்லா ரிஷிகளும் பிராமணர்கள் அல்லர். வேதப் பனுவல்களை இயற்றிய ரிஷிகளில் பலர் பிராமணர் அல்லாதவர்கள். பிறப்பின் காரணமாக ஒருவர் ரிஷி ஆவதில்லை. கடுமையான தவத்தின் மூலம் எவரும் ரிஷித் தன்மை அடைய முடியும் என்பதற்கு விசுவாமித்திரர் சான்று. விசுவாமித்திரர் தவிர வேறு பல அரசர்களும் வேத மந்திரங்களை இயற்றிய ரிஷிகளாகப் போற்றப்படுகின்றனர்- மந்தாத்ரி, ஷிபி, வசுமனான், பிரதர்த்தனன், மதுசந்தஸ், ரிஷபன், ரேணி, அம்பரீஷன், பரதன், மேதாநிதி, நாயகன், ரகுகணன், வக்ஷப்ரியன், புரூலன், வேனன், சுதாசன், கிருதசமதன், தேவாபி, சந்தானு.

வேதம் இயற்றிய ரிஷிகளில் பெண்டிரும் உண்டு - புலோமனை மகள் ஷசி, காமை மகள் சிரத்தை, சக்தி மகள் கோரவி, அப்பிரீணா மகள் வாக்கு, அகத்தியர் மனைவி லோபாமுத்ரை. (ஆதாரம் - தேவநேயப் பாவாணர் இயற்றிய தமிழர் மதம்)

வியாசர் பராசர முனிவருக்கும் மீனவப் பெண்ணுக்கும் பிறந்தவர். ஜாபாலா என்ற பெண்ணுடைய மகன் சத்திய காமன் கல்வி கற்கப் போகும்போது தன் தந்தை பெயரை அறிய விரும்பினான். அப்பொழுது அவள், உன் தந்தை யார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை என்றாள். அந்த சத்திய காமன் சிறந்த ரிஷியாகப் பெயர் பெற்றார். அதனால் தான் ரிஷி மூலம் விசாரிக்கக் கூடாது என்ற பழமொழி பிறந்தது. ஒருவர் ரிஷி ஆகிவிட்டால் அவருடைய சந்ததியினருக்கு அதே துறையில் தொடர்ந்து ஆராய்ச்சி செய்வதற்கான வாய்ப்பு மற்றவர்களை விட மிகுதியாக இருந்ததால் அவர்களும் ரிஷி ஆயினர்.